برای شناخت سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران، عوامل و مولفه های نشأت گرفته از ماهیت نظام بین الملل، جهان در حال توسعه، نظام های انقلابی، سرشت اسلامی انقلاب ایران و نظام سیاسی برخاسته از آن که در تعامل با یکدیگر سیاست خارجی ایران را شکل می دهند، باید ملاحظه گردد. جنبش های معاصر در جهان اسلام در زمینه تحولات انقلابی توانسته چشم انداز جدیدی جهت اثرگذاری انقلاب اسلامی ایران در توسعه این حرکت ها ایجاد نماید. زمینه های مشابهی همچون ضدیت با اسرائیل، مقابله با نظام سلطه و افزایش هویت بین انقلاب اسلامی و اتفاقات منطقه وجود دارد. همین موضوع می تواند در کنار ظرفیت های عدالت محوری و سلطه ستیزانه انقلاب، یک الگوی کامل برای این تحولات در مسیر ایجاد نظام های مردمی محسوب شود. در این میان، جایگاه حمایت های آشکار ایران از خیزش های مقاومت در منطقه و سیاست های ایران در قبال تحرکات رژیم صهیونیستی و در مقابل، ناکارآمدی سران جهان اسلام در برابر این رژیم، ایجاد حکومتی مردمی را نظیر آنچه در ایران بر سر کار است در میان ملت های منطقه، تقویت کرده است. این مقاله سعی نموده است با روش تحلیلی و با مراجعه به منابع اسنادی به این سؤال پاسخ دهد که الگوی انقلاب اسلامی چه رابطه ای با جنبش های اسلامی معاصر دارد.

امروزه با پیشرفت علم و تکنولوژی، موزه­ها نقش مؤثری در ترویج فرهنگ و بالابردن سطح آگاهی عموم دارند و به عنوان مراکزی جهت حفظ و اشاعۀ فرهنگ یک جامعۀ قلمداد می­شوند که در مرحلۀ اول، نگهداری و سپس گسترش فرهنگ را برعهده گرفته­اند. نگهداری از اثر موزه­ای به عنوان نخستین گام در فرایند موزه­ای شدن شیء نقش مؤثری در بقای آن دارد؛ فرایندی که در چندین مرحله و زیر نظر چندین کارشناس با گرایش های موزه­داری، باستان شناسی، مستندنگاری و مرمت صورت می­گیرد. از این ­رو مستندنگاری اثر موزه­ای به عنوان مهم ترین و ابتدایی­ترین مرحله در فرایند اشاره شده و به منظور حراست از اثر موزه­ای، ضروری­ترین اقدام است که به دانش مربوط به آن شیء می­افزاید. این کار نه تنها از بعد هویت­بخشی قابل توجه و مهم است بلکه در تولید محتوای آموزشی و پژوهشی نیز نقش مؤثری را در موزه ایفا می­کند و به عنوان بستری به منظور تقویت زیرساخت های تولید محتوا برای شیء حائز اهمیت است. از این ­رو بهره­گیری از سیستمی یکپارچه و جامع برای دسترسی بهتر به اطلاعات شیء موزه­ای در تمام موزه­ها قابل توجه و ضروری است. موزه­ها برای طبقه­بندی آثار خود از استانداردهای مختلفی استفاده می­کنند که در این پژوهش با تمرکز بر مستندنگاری آثار موزه­ای، انواع طبقه بندی فراداده­ای موزه و استاندارهای مورد استفاده در موزه­ها بررسی خواهد شد. این مقاله به روش توصیفی- تطبیقی، استانداردهای فراداده­ای مطرح را که در موزه­های مختلف جهان مورد استفاده قرار گرفته است، معرفی کرده و مورد مقایسه قرار داده است. از طرفی به منظور بررسی وضعیت شیوه­های مستندنگاری آثار در موزه­های کشور نیز موزۀ ملی ایران و موزۀ ملی ملک انتخاب شده و با انجام دادن مصاحبه به میزان اهمیت و نقش فراداده­ها و استانداردهای مطرح پرداخته شده است. هدف این پژوهش شناسایی و معرفی انواع استانداردها و الگوهای مورد استفاده در مستندنگاری آثار موزه­ای است که ضرورت ایجاد و اهمیت طبقه­بندی فراداده­ها و استانداردهای آثار موزه­ای در موزه­ها را نشان می­دهد. نتایج حاصل بیانگر به کارگیری استانداردهای آزموده شده و مورد تأیید جهانی است که فراداده­ها را از زوایای مختلفی مشخص و طبقه­بندی نموده و این امر کمک زیادی به ساماندهی بخش مستندنگاری موزه­های کشور خواهد کرد و علاوه بر طبقه­بندی استاندارد آثار، دسترس­پذیری اطلاعات را نیز آسان می­سازد. در موزه­های مورد بررسی (موزۀ ملی ایران و موزۀ ملی ملک) با توجه به تنوع و کثرت آثار در هر دو موزه که حاوی حجم زیادی از اطلاعات هستند، موزۀ ملی ملک برای طبقه­بندی فراداده­ای در موزه از استانداردهای جهانی استفاده کرده است، اما موزۀ ملی ایران در این خصوص استانداردهای تعریف شدۀ خود را دارد.

این مقاله به بررسی پذیرش و تفسیر آثار شکسپیر در ایران معاصر می پردازد. ابتدا با مروری بر دوره ی قاجار (1789–1925) آغاز شده و سپس بر ایران پس از انقلاب تمرکز می کند. هدف این مطالعه، روشن سازی جنبه ای است که اغلب نادیده گرفته می شود و آن تغییر چشم گیر در نگرش نسبت به نمایش نامه های شکسپیر بین ایران پیش و پس از انقلاب است، که تحت تأثیر سیاست ها و ایدئولوژی های غالب هر دوره شکل گرفته. پیش از انقلاب سال 1357 ایران، اقتباس هایی از آثار شکسپیر مانند «مکبث» و «هملت» جهت گیری های سیاسی مشخصی داشتند. در مقابل، اقتباس های پس از انقلاب، از جمله «تردید» و «زخم های مرگبار»، رویکردی اخلاق گرایانه و پیچیده تر را در پیش گرفتند. این تحول نه تنها در محتوای موضوعی، بلکه در رسانه ی اقتباس نیز مشهود است. در دوره ی پیش از انقلاب، نمایش نامه های شکسپیر عمدتاً به اجراهای نمایشی تبدیل می شدند. اما در دوران پس از انقلاب، شاهد تغییر به سمت اقتباس های تصویری، از جمله تولیدات سینمایی و نسخه های ویدئویی خانگی هستیم. تقابل بین این دو دوره، بینشی از دیدگاه معاصر ایران ارائه می دهد و نشان دهنده ی تعامل بین ساختارهای قدرت تاریخی و پذیرش آثار شکسپیر است. این مطالعه بر این موضوع تأکید می کند که سیستم های حاکم تا چه حد بر پذیرش و اقتباس از بیان های فرهنگی در بسترهای تاریخی متفاوت تأثیر می گذارند.

گردآوری سفینه هایی از دستخط های بزرگان و ناموران عصر و زمانه در زبان فارسی متداول بوده و متذوقانی به آن علاقه نشان داده اند. نمونه هایی از این سنخ در بین آثار برجای مانده از پیشینیان دیده می شود. از زمره برجسته ترین آنها بیاض تاج الدین احمد وزیر است که آن را شخصی باذوق در قرن هشتم هجری تدوین کرده و، در آن، دستخط هایی از ادیبان و شاعران و بزرگان آن قرن مندرج است. این اثر ارزنده، سال ها پیش، به اهتمام زنده یاد ایرج افشار، به صورت عکسی و، در سال های اخیر، با حروف نگاری چاپ و منتشر شد.

قدرت به عنوان وسیله ای در دست مدیریت روستا، پدیده ای کاملا پویاست. تاریخ معاصر روستاهای ایران نشان می دهد که قدرت در نقش یک پدیده کنترل کننده امور روستایی، در سه مقطع زمانی به شکلهای مختلف اعمال شده است....